Menu Sluiten

Ervaringen buiten het lichaam: De psychologie van het zien van aura’s

In mijn vorige post heb ik de bewering onderzocht dat paragnosten een menselijke aura kunnen zien, waarbij uit experimenten is gebleken dat de aura niet fysiek aanwezig is rond het lichaam van mensen.

Een laatste bewering die het testen waard is, is dat aura’s kunnen worden vastgelegd met iets dat Kirlian-fotografie wordt genoemd. Bij deze methode, die in 1939 werd uitgevonden door de Russische ingenieur Semyon Kirlian, wordt fotopapier of -film over een metalen plaat gelegd die is aangesloten op een hoogspannings- en hoogfrequentietoevoer. Bij een korte belichting produceert deze methode inderdaad aura’s rond bijvoorbeeld een vinger, een hand of zelfs een muntstuk of een blad. Oppervlakkig gezien lijkt het effect wel wat op de beweerde menselijke aura.

artikel gaat verder na advertentie
S. Blackmore
De menselijke aura
Bron: S. Blackmore

In 1975, voordat ik ook maar iets wist over de natuurkunde, kocht ik een Kirlian-apparaat en nam ik tientallen foto’s, die ik zelf ontwikkelde in onze “donkere kamer” in de badkamer. Ik fotografeerde handen, voeten en vingers, insecten, bladeren en zelfs de poot van onze kat, maar ik werd gaandeweg gedesillusioneerd door wat ik vond. Ik leerde ook iets over de fysica. Het blijkt dat het Kirlian-effect wordt veroorzaakt door het welbekende verschijnsel van corona-ontlading, veroorzaakt door de ionisatie van een elektrisch geladen geleider.

De laatste druppel kwam toen ik twee vingers wilde fotograferen die naar elkaar wijzen. Ik herinnerde me dat wanneer ik aura’s zag na mijn OBE, ik mijn hand kon uitsteken naar Kevin of Vicki’s handen en hun aura’s zouden zich uitstrekken naar de mijne. Het was een nogal prettig en vriendelijk gevoel en ik ontdekte later dat mediums en aura-zieners een soortgelijk effect beschrijven. Maar Kirlian fotografie doet dat niet. Plaats twee vingers die naar elkaar wijzen op de plaat en de “aura” van de ene stoot de andere af – precies zoals men zou verwachten van twee negatief geladen voorwerpen die samenkomen. De corona-ontlading is niet de etherische of astrale aura.

S. Blackmore
A. Aura-zieners beweren dat de aura zich uitstrekt tot twee handen. B. In Kirlian fotografie stoten gelijksoortige ladingen elkaar af, dus duwen de aura’s elkaar weg
Bron: S. Blackmore

Dus wat heb ik gezien en aangeraakt? Ik geloof graag dat ik, net als alle geteste paragnosten en mediums, niet zou slagen voor de doorgangstest. Toch was deze ervaring van het zien van mijn eigen en andermans aura’s levendig, net als het gevoel dat ik voelde met mijn handen rond Kevin’s lichaam. En ik ben niet de enige. In IJsland zei 5 procent van het publiek dat zij de aura hadden gezien (Haraldsson 1985), en in een Amerikaans onderzoek had 5 procent van het publiek en 6 procent van de studenten het gezien (Palmer 1979). In een klein onderzoek onder OBE’s zag de helft voorwerpen als transparant of gloeiend of met aura’s eromheen. Er lijkt dus wel degelijk een verband te bestaan tussen de OBE en het aura-zien. Opnieuw merk ik dat ik niet de enige ben, maar als de aura geen fysiek bestaande emanatie rond het menselijk lichaam is, wat is het dan?

artikel gaat verder na advertentie

Kan het ingebeeld zijn, ook al lijkt het zo realistisch? Het falen van de doorgangstests bracht sommige onderzoekers ertoe te denken van wel (Gissurarson & Gunnarsson ( 1997) en anderen probeerden het uit te zoeken.

Alvarado en Zingrone (1994) van de Universiteit van Edinburgh vergeleken 19 aura-zieners met een controlegroep die nooit aura’s hadden gezien en ontdekten dat zij hoger scoorden op zowel de Vividness of Visual Imagery Questionnaire als de Inventory of Childhood Memories and Imaginings. Zij zagen vaker verschijningen, hadden vaker mystieke ervaringen en hadden vaker “zien met gesloten ogen” – een merkwaardig interessante ervaring waar ik in toekomstige berichten nog op terug zal komen.

Zij hadden ook meer OBE’s. Dit bevestigt dus een verband tussen OBE’s en aura’s, en geeft een aanwijzing dat verbeelding een rol speelt, maar waarom worden aura’s doorgaans gezien als precies daar in de fysieke ruimte? Tart concludeerde dat een ingebeelde aura zonder objectief bestaan voorbij het geziene lichaam werd geprojecteerd, maar hoe?

Een veelbelovend idee betreft synesthesie, en sommige mensen met synesthesie melden inderdaad aura-achtige ervaringen (Cytowic 2008). Synaesthesie is een vermenging van de zintuigen, waarbij geluiden kleuren kunnen worden of smaken vormen kunnen aannemen. Veel kinderen ervaren de wereld op deze manier, maar verliezen het vermogen met de leeftijd, waardoor sommige volwassenen met zwakke synesthesie en slechts een paar (ongeveer 4%) als echte synesthetes. Bij de meest voorkomende vorm van synesthesie, kleur-grafeem synesthesie, ziet de ene persoon het cijfer 2 als groen en 3 als oranje, terwijl een ander 2 als blauw en 3 als fel roze ziet. Deze kleuren springen uit geschreven tekst en blijken tientallen jaren, zo niet een heel leven, te blijven bestaan (Ramachandran en Hubbard 2001). Zouden de kleuren van de aura op een soortgelijke manier tot stand kunnen komen? Zou de aura-ziener naar een persoon kunnen kijken en dan intuïtief zijn indrukken omzetten in kleur?

Sommige synaestheten associëren kleuren met menselijke gezichten en vormen, maar uit een onderzoek onder vier van zulke mensen bleek niet dat hun ervaringen leken op het zien van aura’s (Milán e.a. 2012). Toch zijn er verbanden tussen aura’s en synesthesie.

In hun klassieke studie van LSD, een psychedelische drug met een reputatie voor het induceren van synesthesie (Luke & Terhune 2013), vonden Masters en Houston “een vrij veel voorkomende ervaring waarbij de proefpersoon voor zichzelf zijn bewustzijn weg lijkt te projecteren van zijn lichaam en dan in staat is om zijn lichaam te zien alsof hij er aan de zijkant van staat of er van boven op neerkijkt.” Sommigen zeiden dat zij “zich konden bewegen in iets als het ‘astrale lichaam’ dat occultisten kennen” en sommigen identificeerden dit astrale lichaam met een “aura” die zij eerder hadden waargenomen als stralend van hen af, een ‘energiekrachtveld’ dat het lichaam omgeeft. De waarneming van de aura door psychedelische proefpersonen is heel gewoon.” (Masters & Houston 1967 p 86).

artikel gaat verder na advertentie

Een ander idee dat ik ben gaan onderzoeken is dat de lichamelijke vorm van de aura wordt gecreëerd door een misplaatst lichaamsschema. Met andere woorden, de voortdurende voorstelling die we hebben van onze eigen lichaamsvorm wordt geprojecteerd op een andere persoon. Ik zal dieper ingaan op de aard van het lichaamsschema en de manieren waarop het kan worden vervormd en geexternaliseerd wanneer ik terugkom op de wetenschap van OBE’s. Voor nu hebben we in ieder geval geleerd dat er echt een verband is tussen OBE’s en het zien van aura’s, zelfs als we nog niet begrijpen waarom.

In mijn nieuwe boek, Seeing Myself (Blackmore 2017), beschrijf ik aura’s in meer detail, en in de volgende paar posts zal ik me verder verdiepen in het potentieel van het menselijk brein.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *