Menu Sluiten

Giovanni, Nikki 1943-

Twee nieuwe delen, Blues: For All the Changes en Quilting the Black-Eyed Pea: Poems and Not Quite Poems markeren de overgang van de twintigste naar de eenentwintigste eeuw met poëzie die “sociaal bewust, openhartig en guitig grappig” is, aldus Donna Seaman in Booklist. “Giovanni maakt soepel gebruik van de ironie die inherent is aan de blues en schrijft harde, sluwe en indringende monologen die zowel racisme de kop indrukken als de goede dingen in het leven prijzen. Blues, gepubliceerd na een gevecht met longkanker en haar eerste dichtbundel in vijf jaar, “biedt gedachten over haar gevecht met ziekte, over de natuur en over het alledaagse – alles doorspekt met doses harde realiteit, een mix van sociaal-politieke standpunten, en persoonlijke herinneringen aan verlies,” schreef Denolynn Carroll van American Visions die citeert uit “The Faith of a Mustard Seed (In the Power of a Poem)”: “Ik hou van mijn generatie omdat ze deze waarheden als vanzelfsprekend beschouwt. Ik hou van ons omdat we de wapens gebruikten die we hadden. Ik hou van ons omdat we volhielden en zelfs nu blijven delen wat we hopen en weten wat we wensen.” In een interview met Calvin Reid van Publishers Weekly beschreef Giovanni “Blues als ‘mijn stuk over het milieu’, en er zijn indrukken van het land rond haar huis in Virginia, maar deze bundel brengt ook hulde aan de overleden blueszangeres Alberta Hunter; het onthult haar liefde voor sport evenals haar liefde voor Betty Shabazz; jazz riffs vermengen zich met herinneringen aan het naar het stadion gaan met haar vader om de Cincinnati Reds te zien.” Quilting bevat, zoals de titel al zegt, “anekdotes, overpeinzingen en lofliederen,” volgens Tara Betts van Black Issues Book Review. Er is een prozagedicht ter ere van Rosa Parks, waarin de eer tot uitdrukking komt die Giovanni onlangs te beurt viel toen ze in 2002 de eerste Rosa Parks Woman of Courage Award kreeg. Mabe merkte op dat “alleenstaand moederschap, een aanval met longkanker, een overvloed aan literaire prijzen en een academische carrière haar scherpte hebben verrijkt, maar niet verminderd”, in de bundel, hoewel, voegt ze er wrang aan toe, “radicaal zijn vandaag de dag betekent soms gereduceerd worden tot stemmen op Ralph Nader.” Maar zoals Tara Betts opmerkt, Giovanni blijft vechten tegen racisme met haar woorden waar het opduikt, zoals “geopenbaard in ‘The Self-Evident Poem’: ‘We just can’t keep bomb / -ing the same people over and over again because we don’t want / to admit the craziness is home grown.'” In een interview ten tijde van de publicatie van Quilt vond Samiya Bashir van Black Issues Book Review dat Giovanni een “brede fanbase heeft behouden, misschien omdat ze liefde altijd voorop heeft gesteld in haar leven en werk,” een liefde die soms aanwakkert tot beschermende woede, die nog steeds naar voren komt in haar schrijven.

In 2003 publiceerde Giovanni The Nikki Giovanni Poetry Collection, een audiocompilatie. Haar poëzie bestrijkt de periode van 1968 tot nu en varieert van “racisme, Rosa Parks en Emmett Till tot liefde en moederschap en dozen met lekkere kip”, aldus Sandy Bauers van Knight Ridder. “Op papier lijkt veel van Giovanni’s werk retorisch,” beweerde Rochelle Ratner in Library Journal, maar “als je haar hoort voorlezen, wordt dogma vervangen door passie.” Bauers prees de productie: “De gedichten zijn op zich al de prijs waard. Giovanni leest met veel energie en enthousiasme. Zij is de poëzie van de gewone taal. Geen metaforisch gezwam dat velen van ons zo verbijstert. Haar hoopvolle blik op de toekomst: “Misschien zal op een dag de hele gemeenschap niet meer afhangen van wie met wie naar bed gaat. Misschien zal op een dag de Joodse gemeenschap tot rust komen, de christelijke gemeenschap tevreden zijn, de moslimgemeenschap vrede kennen, en zal de rest van ons op heilige dagen lekker eten en nieuwe liederen leren en in harmonie zingen.”

In 2005 publiceerde Giovanni Rosa, een kinderboekversie van Rosa Parks beroemde weigering om haar zitplaats in de bus op te geven en andere scharniermomenten van de Civil Rights-beweging. In een recensie voor School Library Journal noemde Margaret Bush het boek “treffend” en “een knappe en tot nadenken stemmende introductie tot deze waterscheiding van burgerlijke ongehoorzaamheid”. Ook een recensent van Publishers Weekly prees het boek als een “frisse kijk op een opmerkelijke historische gebeurtenis en op de buitengewone integriteit en vastberadenheid van mevrouw Parks.”

“De meeste schrijvers brengen te veel tijd alleen door; het is een eenzaam beroep,” verklaarde Giovanni ooit. “Ik ben niet de enige dichter die daarop wijst. Als we er niet op uit gaan om mensen te zien, missen we veel.” Lesgeven, lezingen geven, het onderhouden van nauwe familiebanden en actief blijven in haar gemeenschap hebben de dichter in staat gesteld om de eenzaamheid van het schrijven te balanceren met een groot aantal levenservaringen. “Het verrijkt mijn leven, ik bedoel dat het ons er steeds aan herinnert dat er nog andere zorgen zijn,” zei Giovanni. “Het verbreedt je wereld…. Ik heb bepaalde vaardigheden die ik kan overbrengen en die ik wil overbrengen, en het houdt me betrokken bij mijn gemeenschap en bij een gemeenschap van schrijvers die niet professioneel zijn maar wel geïnteresseerd. Ik denk dat dat goed is.”

“Schrijven is … wat ik doe om de lucht die ik inadem te verantwoorden,” schreef Giovanni, die haar keuze voor een roeping in CA toelichtte. “Ik ben beschouwd als een schrijver die schrijft vanuit woede en dat brengt me in verwarring. Van waaruit schrijven schrijvers anders? Een gedicht moet iets zeggen. Het moet iets zinnigs zeggen, lyrisch zijn, to the point, en toch gelezen kunnen worden door elke lezer die zo vriendelijk is om het boek op te pakken. Giovanni gelooft dat een van haar belangrijkste kwaliteiten is dat ze het leven heeft ervaren en dat ze in staat is geweest die ervaringen te vertalen in haar werk – “de geleerde lessen toe te passen,” zoals ze het in CA noemde. “Is dat niet het doel van mensen om te leven en te delen? Zodat anderen tenminste niet dezelfde fout maken, aangezien we zelden in staat zijn de positieve dingen in het leven te herscheppen.” Ze blijft met trots terugkijken op haar bijdragen aan de Amerikaanse poëzie. “Ik denk dat ik gegroeid ben; ik voel dat mijn werk veel gegroeid is,” vertelde ze eens aan een interviewer. “Wat ik altijd heb willen doen is iets anders, en ik denk dat elk boek een verandering teweeg heeft gebracht. Ik hoop dat het volgende boek zo verder gaat. Zoals alle schrijvers, denk ik, blijf ik zoeken naar het hart.” Ze besloot: “De mens fascineert me. Je blijft gewoon proberen om ze poëtisch te ontleden om te zien wat er is.” Aan Mabe voegde ze toe: “Mensen zeggen dat schrijvers ervaring nodig hebben. Je hebt geen ervaring nodig, je hebt empathie nodig. Het is zo beperkend om te denken dat je iets moet doen om erover te kunnen schrijven. Het is belangrijk dat we ons inlevingsvermogen vergroten en luisteren. Ik hoef niet geknecht te worden om erover te schrijven.”

BIOGRAFISCHE EN KRITISCHE BRONNEN:

BOEKEN

Contemporary Literary Criticism, Volume 64, Gale (Detroit, MI), 1991.

Demporaine dichters, St. James Press (Detroit, MI), 1996, pp. 390-391.

Evans, Mari, editor, Black Women Writers, 1950-1980: A Critical Evaluation, Doubleday (New York, NY), 1984.

Fowler, Virginia, Nikki Giovanni, Twayne (Boston, MA), 1992.

Fowler, Virginia, editor, Conversations with Nikki Giovanni, University Press of Mississippi (Jackson, MS), 1992.

Georgoudaki, Ekaterini, and Domna Pastourmatzi, editors, Women: Scheppers van Cultuur. Hellenic Association of American Studies (Thessaloníki, Griekenland), 1997.

Giovanni, Nikki, Gemini: An Extended Autobiographical Statement on My First Twenty-five Years of Being a Black Poet, Bobbs-Merrill (Indianapolis, IN), 1971.

Inge, Tonette Bond, editor, Southern Women Writers: The New Generation, University of Alabama Press (Tuscaloosa, AL), 1990.

Josephson, Judith P., Nikki Giovanni: Poet of the People, Enslow Publishers, 2003.

Lee, Don L., Dynamite Voices I: Black Poets of the 1960s, Broadside Press (Detroit, MI), 1971, pp. 68-73.

Lewis, Ida, introduction to My House, Morrow (New York, NY), 1972.

Mitchel, Felicia, editor, Her Words: Various Voices in Contemporary Appalachian Women’s Poetry, University of Tennessee Press (Knoxville, TN), 2002.

Tate, Claudia, editor, Black Women Writers at Work, Crossroads Publishing, 1983.

Twentieth-Century Children’s Writers, 4th edition, St. James Press (Detroit, MI), 1995, p. 388.

Twentieth-Century Young Adult Writers, St. James Press (Detroit, MI), 1994, pp. 245-246.

Weixlmann, Joe, and Chester J. Fontenot, editors, Studies in Black American Literature, Volume II: Belief vs. Theory in Black American Literary Criticism, Penkevill Publishing, 1986.

PERIODICALS

American Visions, februari-maart, 1998, p. 30; oktober 1999, p. 34.

Black Issues Book Review, november-december 2002, p. 1, 32; maart-april 2003, p. 31.

Black World, juli, 1974.

Bulletin of the Center for Children’s Books, oktober, 1980, p. 31; juni, 1996, p. 334.

Black World, juli, 1974.

Bulletin of the Center for Children’s Books, oktober, 1980, p. 31; juni, 1996, p. 334.

Capital Times (Madison, WI), 7 februari 1997, p. 13A.

Christian Science Monitor, 20 maart 1996, p. 13.

Cimarron Review, april 1988, p. 94.

Cincinnati Enquirer (Cincinnati, OH), 3 juni 1999, p. B01.

Ebony, februari 1972, pp. 48-50.

English Journal, april 1973, p. 650.

Essence, May, 1999, p. 122.

Griot, spring, 1995, p. 18.

Harper’s Bazaar, July, 1972, p. 50.

Horn Book, September-October, 1994, p. 575.

Jet, April 4, 1994, p. 29.

Kirkus Reviews, September 15, 1971, p. 1051; January 1, 1974, p. 11; March 15, 1996, p. 447.

New York Times, August 1, 1996, p. C9; May 14, 2000, p. A40.

New York Times Book Review, November 28, 1971, p. 8.

Virginian Pilot, March 2, 1997 p. J2.

Voice of Youth Advocates, December, 1994, p. 298; October, 1996, pp. 229-230.

Washington Post Book Review, February 14, 1988, p. 3.

Washington Post Book World, February 13, 1994, p. 4.

ONLINE

African-American Literature Book Club, http://authors.aalbc.com/ (March 9, 2004), author profile.

BlackEngineer, http://www.blackengineer.com/ (January 14, 2003), discussion with Giovanni.

Nikki Giovanni Home Page, http://nikki-giovanni.com/ (March 9, 2004).

Paula Gordon Show, http://www.paulagordon.com/ (January 22, 2003), interview with Giovanni.

Poets, http://www.poets.org/ (March 9, 2004), “Nikki Giovanni.”

Voices from the Gaps: Women Writers of Color, http://voices.cla.umn.edu/ (March 9, 2004).

Writers Write, http://www.writerswrite.com/ (March 2, 2006), interview with Nikki Giovanni.

OTHER

Spirit to Spirit: The Poetry of Nikki Giovanni, a PBS special, 1987.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *