Menu Zamknij

Louis Philippe I

Monarcha francuski. Urodził się w Palais Royal w Paryżu, syn Louise Marie Adelaide de Bourbon i Louis-Philippe Joseph, duc d’Orléans. Przed ukończeniem dwudziestego roku życia otrzymał tytuły Duc de Valois i Duc de Chartres. W 1791 r. objął stanowisko pułkownika dragonów w armii francuskiej. W momencie wybuchu rewolucji francuskiej sprzymierzył się z frakcjami umiarkowanymi. W 1792 roku został awansowany na dowódcę brygady kawalerii w Armii Północy. Ostatecznie kierunek rewolucji okazał się dla niego niepokojący. Wraz z nadejściem Terroru i po krótkiej próbie pobudzenia swoich wojsk do obalenia Konwentu Narodowego i przywrócenia monarchii konstytucyjnej z 1791 r., opuścił Francję, tylko po to, by został potępiony przez swojego żarliwie rewolucyjnego ojca. Schronił się wraz z siostrą w Szwajcarii, gdzie uczył w kolegium w Reichenau. W następnym roku jego ojciec zginął na gilotynie, a on sam odziedziczył tytuł diuka Orleanu. Aby zdystansować się od orleanistycznych spisków, w 1796 r. udał się do Stanów Zjednoczonych. Zwiedził kraj i oświadczył, że jest pod wrażeniem młodej republiki. W 1800 r. powrócił do Europy i osiadł pod Londynem. W 1808 r. udał się na Maltę, a w 1809 r. ożenił się z księżniczką sycylijską Marią Amelią. Po upadku Napoleona powrócił do Francji, gdzie został przyjęty przez Ludwika XVIII i mianowany generałem pułkownikiem huzarów. Karol X wstąpił na tron w 1824 r., jego rządy doprowadziły do ogólnych niepokojów. W 1830 r. Karol abdykował na rzecz swojego wnuka, mianując Ludwika Filipa regentem. Rząd sprzeciwiał się jednak tradycyjnej monarchii i chciał „księcia oddanego zasadom rewolucji”, który byłby „królem-obywatelem”. 9 sierpnia 1830 roku Ludwik Filip został mianowany „Królem Francuzów, z łaski Boga i woli ludu”, jedynym monarchą posiadającym ten tytuł. Jego panowanie było próbą pogodzenia tradycyjnej monarchii z rewolucją; utrzymania równowagi między rojalistami, republikanami i imperialistami w jego królestwie, co było zadaniem niemożliwym do wykonania i nikogo nie uszczęśliwiało. W lutym 1848 roku Paryż zbuntował się przeciwko niemu, a on i królowa zostali zmuszeni do ucieczki. Zostali przemyceni z kraju przez brytyjskiego konsula w Havrze jako państwo Smith, przybywając do Wielkiej Brytanii z niewielką ilością ubrań, które mieli na sobie. Osiedlili się tam jako hrabia i hrabina Neuilly. Królowa Wiktoria opisała go jako bardzo inteligentnego, znającego się na rzeczy, towarzyskiego, ale mającego skłonność do sztuczek i przesady, i „czerpiącego przyjemność z bycia sprytniejszym i bardziej przebiegłym niż inni”. Zmarł na wygnaniu w wieku 76 lat.

Monarcha francuski. Urodził się w Palais Royal w Paryżu, jako syn Louise Marie Adelaide de Bourbon i Louis-Philippe Joseph, duc d’Orléans. Przed ukończeniem dwudziestego roku życia otrzymał tytuły Duc de Valois i Duc de Chartres. W 1791 r. objął stanowisko pułkownika dragonów w armii francuskiej. W momencie wybuchu rewolucji francuskiej sprzymierzył się z frakcjami umiarkowanymi. W 1792 roku został awansowany na dowódcę brygady kawalerii w Armii Północy. Ostatecznie kierunek rewolucji okazał się dla niego niepokojący. Wraz z nadejściem Terroru i po krótkiej próbie pobudzenia swoich wojsk do obalenia Konwentu Narodowego i przywrócenia monarchii konstytucyjnej z 1791 r., opuścił Francję, lecz został potępiony przez swojego żarliwie rewolucyjnego ojca. Schronił się wraz z siostrą w Szwajcarii, gdzie uczył w kolegium w Reichenau. W następnym roku jego ojciec zginął na gilotynie, a on sam odziedziczył tytuł diuka Orleanu. Aby zdystansować się od orleanistycznych spisków, w 1796 r. udał się do Stanów Zjednoczonych. Zwiedził kraj i oświadczył, że jest pod wrażeniem młodej republiki. W 1800 r. powrócił do Europy i osiadł pod Londynem. W 1808 r. udał się na Maltę, a w 1809 r. ożenił się z księżniczką sycylijską Marią Amelią. Po upadku Napoleona powrócił do Francji, gdzie został przyjęty przez Ludwika XVIII i mianowany generałem pułkownikiem huzarów. Karol X wstąpił na tron w 1824 r., jego rządy doprowadziły do ogólnych niepokojów. W 1830 r. Karol abdykował na rzecz swojego wnuka, mianując Ludwika Filipa regentem. Rząd sprzeciwiał się jednak tradycyjnej monarchii i chciał „księcia oddanego zasadom rewolucji”, który byłby „królem-obywatelem”. 9 sierpnia 1830 roku Ludwik Filip został mianowany „Królem Francuzów, z łaski Boga i woli ludu”, jedynym monarchą posiadającym ten tytuł. Jego panowanie było próbą pogodzenia tradycyjnej monarchii z rewolucją; utrzymania równowagi między rojalistami, republikanami i imperialistami w jego królestwie, co było zadaniem niemożliwym do wykonania i nikogo nie uszczęśliwiało. W lutym 1848 roku Paryż zbuntował się przeciwko niemu, a on i królowa zostali zmuszeni do ucieczki. Zostali przemyceni z kraju przez brytyjskiego konsula w Havrze jako państwo Smith, przybywając do Wielkiej Brytanii z niewielką ilością ubrań, które mieli na sobie. Osiedlili się tam jako hrabia i hrabina Neuilly. Królowa Wiktoria opisała go jako bardzo inteligentnego, znającego się na rzeczy, towarzyskiego, ale mającego skłonność do sztuczek i przesady, i „czerpiącego przyjemność z bycia sprytniejszym i bardziej przebiegłym niż inni”. Zmarł na wygnaniu w wieku 76 lat.

Bio by: Iola

Przyp. tłum.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *